Haoss forum: Pravo mesto za ljubitelje dobre zabave i druženja, kao i diskusija o raznim životnim temama.
 
PrijemČesto Postavljana PitanjaTražiRegistruj sePristupiHimna Haoss ForumaFacebookGoogle+


Delite | 
 

 Bog i filozofija

Pogledaj prethodnu temu Pogledaj sledeću temu Ići dole 
AutorPoruka
Mea

Elita
Elita

avatar

Ženski
Poruka : 2775

Lokacija : U odsanjanim snovima

Učlanjen : 24.07.2016

Raspoloženje : Pozitivno


PočaljiNaslov: Bog i filozofija    Sre 2 Nov - 17:13

Bog i filozofija - Emmanuel Lévinas

Ko ne filozofira, taj takođe filozofira. Filozofski govor Zapada zahtijeva za sebe širinu jedne sveobuhvatnosti ili posljednjeg poimanja. On prisiljava svaki drugi govor da se opravda pred filozofijom.



Racionalna teologija prihvata tu zavisnost. Ukoliko ona, u korist religije, istrgne neko područje koje više ne kontroliše fi lozofi ja, tada će to područje, sa punim saznanjem, biti priznato kao fi lozofski nepodložno kontroli. To dostojanstvo posljednjeg i kraljevskog govora pripada zapadnoj filozofiji na temelju stroge koincidencije između mišljenja u kome se filozofija održava i ideje stvarnosti koju to mišljenje misli. Ta koincidencija za mišljenje znači: nema da se misli preko onoga što pripada “kaži bivstvovanja” ili, u najmanju ruku, nema da se misli preko onoga što modifi kuje jednu prethodnu pripadnost “kaži bivstvovanja”, kao što su idealni ili formalni pojmovi. Za bivstvovanje stvarnog, ta koincidencija znači: mišljenje i mišljeno osvijetliti tako da se ono pokaže. Pokazati se, osvijetliti se, upravo to znači imati jedan smisao, to jest imati naprosto razumijevanje koje leži u osnovi svakog modifikovanja smisla. Stoga, umnost “kaže bivstvovanja” treba razumjeti ne kao neku eventualnu karakteristiku koja bi joj bila pripisana kada k tome dolazi um da bi je saznao. Da dolazi jedno mišljenje da je sazna, upravo to čini razumljivost. Umnost treba razumjeti kao neprestano nastajanje mišljenja kroz energiju “kaže bivstvovanja” ili njegovog manifestovanja, a um treba razumjeti polazeći od te umnosti. Smisleno mišljenje, mišljenje bivstvovanja – to bi tada bili pleonazmi i to ekvivalentni pleonazmi koji se opravdavaju kroz peripetije i lišavanja kojima se to identifikovanje mišljenja onog što je smisleno i bivstvovanja na bitan način izlaže.

Filozofski diskurs mora, dakle, biti u stanju da obuhvati Boga – Boga o kome govori Biblija – ako još uvijek taj Bog ima neki smisao. Ali kao mišljen taj se Bog odmah smiješta unutar “kaže bivstvovanja”. On se tu smješta kao bivstvujuće u odlikovnom smislu. Ako misaono shvatanje biblijskog Boga – teologija – ne dostiže nivo fi lozofskog mišljenja, to nije zato što ona misli Boga kao bivstvujuće, a da prethodno nije razjasnila “bivstvovanje tog bivstvujućeg”, nego zato što, tematizujući Boga, ona ga već uvodi u tok bivstvovanja, dok Bog Biblije na nevjerovatan način – to jest bez analogije sa idejom koja se podvrgava kriterijumima, bez analogije sa jednom idejom izloženoj prinudi da se pokaže kao istinita ili lažna – znači onostrano bivstvovanja, transcendenciju. I onda nije slučajno da je istorija zapadne filozofije bila razaranje transcendencije. Racionalna teologija – iz temelja ontološka – trudi se da u području bivstvovanja dâ pravo transcendenciji, izražavajući je prilozima visine koji se primjenjuju na glagol biti: Bog bi postojao na eminentan i odlikovni način. Ali pripada li visina – ili visina iznad svake visine – koja se tako izražava, ontologiji? Ne vodi li modalitet, koga prilog pozajmljen od dimenzije neba razapetog iznad naših glava dovodi do važenja, verbalni smisao glagola biti tako daleko da ga – kao neshvatljivog – isključuje iz onoga što se može misliti; tako daleko da ga isključi iz esse koje se pokazuje, to jest koje se, na smislen način, pokazuje u nekoj temi? Sigurno se može takođe tvrditi da Bog Biblije nema smsla, to jest da se ne može misliti u pravom smislu. To bi bila druga strana alternative. “Pojam Boga nije neki problematičan pojam, on nije nikakav pojam”, piše u jednoj skorašnjoj knjizi gospođa Delom nastavljajući visoku tradiciju fi lozofskog racionalizma koji odbija da transcendenciju Boga Avrama, Isaka i Jakova primi među pojmove bez kojih ne bi bilo mišljenja. Ono što Biblija uzdiže iznad svakog poimanja ne bi još dostiglo prag inteligibilnosti!

Problem koji se sada postavlja i koji će biti naš problem, sastoji se u tome da se zapitamo da li smisao odgovara onom esse bivstvovanja, to jest da li smisao koji u fi lozofi ji važi kao smisao nije već ograničavanje smisla, da li on već nije jedno izvođenje ili derivat smisla, da li smisao koji je ekvivalentan bivstvovanju – kaži bivstvovanja, bivstvovanju kao bivstvovanju – nije već pristupio u prisutnost koja je vrijeme Istog. Jedna pretpostavka koja se može opravdati samo mogućnošću da se od tog, navodno uslovljenog smisla možemo vratiti na jedan smisao koji se više ne bi mogao iskazati u pojmovima bivstvovanja, niti u pojmovima bivstvujućeg. Moramo se zapitati da li s one strane razumljivosti i racionalizma identiteta, svijesti, sadašnjosti i bivstvovanja – s onu stranu razumljivosti imanencije – ne čujemo značajnost, umnost i racionalizam transcendencije. Da li se, s onu stranu bivstvovanja, ne pokazuje jedan smisao čiji bi se prioritet, ako bi se htjelo prevesti na ontološki jezik, dao izreći kao prethodeći bivstvovanju. Nije izvjesno da se, prekoračenjem ontološke i ontičke pojmovnosti, nužno zapada u govor mnjenja i vjere. U stvari, kada se ostaje ili se želi ostati izvan uma, vjera i mnjenje govore jezikom bivstvovanja. Ništa se manje ne suprotstavlja ontologiji od mnjenja vjere. Pitati se – kao što mi pokušavamo da to ovdje činimo – da li se Bog ne može iskazati u jednom umnom govoru koji ne bi bio ni ontologija ni vjera, znači, implicitno, sumnjati u formalnu suprotnost, koju je uspostavio Jehuda Halevi i preuzeo Paskal, između Boga Avrama, Isaka i Jakova na koga se poziva u vjeri bez fi lozofi je, s jedne strane, i boga fi lozofa, s druge, a to znači sumnjati da ta suprotnost predstavlja jednu alternativu.

Emmanuel Lévinas: Bog i filozofija
Ko ne filozofira, taj takođe filozofira. Filozofski govor Zapada zahtijeva za sebe širinu jedne sveobuhvatnosti ili posljednjeg poimanja. On prisiljava svaki drugi govor da se opravda pred filozofijom.



Racionalna teologija prihvata tu zavisnost. Ukoliko ona, u korist religije, istrgne neko područje koje više ne kontroliše fi lozofi ja, tada će to područje, sa punim saznanjem, biti priznato kao fi lozofski nepodložno kontroli. To dostojanstvo posljednjeg i kraljevskog govora pripada zapadnoj filozofiji na temelju stroge koincidencije između mišljenja u kome se filozofija održava i ideje stvarnosti koju to mišljenje misli. Ta koincidencija za mišljenje znači: nema da se misli preko onoga što pripada “kaži bivstvovanja” ili, u najmanju ruku, nema da se misli preko onoga što modifi kuje jednu prethodnu pripadnost “kaži bivstvovanja”, kao što su idealni ili formalni pojmovi. Za bivstvovanje stvarnog, ta koincidencija znači: mišljenje i mišljeno osvijetliti tako da se ono pokaže. Pokazati se, osvijetliti se, upravo to znači imati jedan smisao, to jest imati naprosto razumijevanje koje leži u osnovi svakog modifikovanja smisla. Stoga, umnost “kaže bivstvovanja” treba razumjeti ne kao neku eventualnu karakteristiku koja bi joj bila pripisana kada k tome dolazi um da bi je saznao. Da dolazi jedno mišljenje da je sazna, upravo to čini razumljivost. Umnost treba razumjeti kao neprestano nastajanje mišljenja kroz energiju “kaže bivstvovanja” ili njegovog manifestovanja, a um treba razumjeti polazeći od te umnosti. Smisleno mišljenje, mišljenje bivstvovanja – to bi tada bili pleonazmi i to ekvivalentni pleonazmi koji se opravdavaju kroz peripetije i lišavanja kojima se to identifikovanje mišljenja onog što je smisleno i bivstvovanja na bitan način izlaže.

Filozofski diskurs mora, dakle, biti u stanju da obuhvati Boga – Boga o kome govori Biblija – ako još uvijek taj Bog ima neki smisao. Ali kao mišljen taj se Bog odmah smiješta unutar “kaže bivstvovanja”. On se tu smješta kao bivstvujuće u odlikovnom smislu. Ako misaono shvatanje biblijskog Boga – teologija – ne dostiže nivo fi lozofskog mišljenja, to nije zato što ona misli Boga kao bivstvujuće, a da prethodno nije razjasnila “bivstvovanje tog bivstvujućeg”, nego zato što, tematizujući Boga, ona ga već uvodi u tok bivstvovanja, dok Bog Biblije na nevjerovatan način – to jest bez analogije sa idejom koja se podvrgava kriterijumima, bez analogije sa jednom idejom izloženoj prinudi da se pokaže kao istinita ili lažna – znači onostrano bivstvovanja, transcendenciju. I onda nije slučajno da je istorija zapadne filozofije bila razaranje transcendencije. Racionalna teologija – iz temelja ontološka – trudi se da u području bivstvovanja dâ pravo transcendenciji, izražavajući je prilozima visine koji se primjenjuju na glagol biti: Bog bi postojao na eminentan i odlikovni način. Ali pripada li visina – ili visina iznad svake visine – koja se tako izražava, ontologiji? Ne vodi li modalitet, koga prilog pozajmljen od dimenzije neba razapetog iznad naših glava dovodi do važenja, verbalni smisao glagola biti tako daleko da ga – kao neshvatljivog – isključuje iz onoga što se može misliti; tako daleko da ga isključi iz esse koje se pokazuje, to jest koje se, na smislen način, pokazuje u nekoj temi?

Sigurno se može takođe tvrditi da Bog Biblije nema smsla, to jest da se ne može misliti u pravom smislu. To bi bila druga strana alternative. “Pojam Boga nije neki problematičan pojam, on nije nikakav pojam”, piše u jednoj skorašnjoj knjizi gospođa Delom nastavljajući visoku tradiciju fi lozofskog racionalizma koji odbija da transcendenciju Boga Avrama, Isaka i Jakova primi među pojmove bez kojih ne bi bilo mišljenja. Ono što Biblija uzdiže iznad svakog poimanja ne bi još dostiglo prag inteligibilnosti!

Problem koji se sada postavlja i koji će biti naš problem, sastoji se u tome da se zapitamo da li smisao odgovara onom esse bivstvovanja, to jest da li smisao koji u fi lozofi ji važi kao smisao nije već ograničavanje smisla, da li on već nije jedno izvođenje ili derivat smisla, da li smisao koji je ekvivalentan bivstvovanju – kaži bivstvovanja, bivstvovanju kao bivstvovanju – nije već pristupio u prisutnost koja je vrijeme Istog. Jedna pretpostavka koja se može opravdati samo mogućnošću da se od tog, navodno uslovljenog smisla možemo vratiti na jedan smisao koji se više ne bi mogao iskazati u pojmovima bivstvovanja, niti u pojmovima bivstvujućeg. Moramo se zapitati da li s one strane razumljivosti i racionalizma identiteta, svijesti, sadašnjosti i bivstvovanja – s onu stranu razumljivosti imanencije – ne čujemo značajnost, umnost i racionalizam transcendencije. Da li se, s onu stranu bivstvovanja, ne pokazuje jedan smisao čiji bi se prioritet, ako bi se htjelo prevesti na ontološki jezik, dao izreći kao prethodeći bivstvovanju. Nije izvjesno da se, prekoračenjem ontološke i ontičke pojmovnosti, nužno zapada u govor mnjenja i vjere. U stvari, kada se ostaje ili se želi ostati izvan uma, vjera i mnjenje govore jezikom bivstvovanja. Ništa se manje ne suprotstavlja ontologiji od mnjenja vjere. Pitati se – kao što mi pokušavamo da to ovdje činimo – da li se Bog ne može iskazati u jednom umnom govoru koji ne bi bio ni ontologija ni vjera, znači, implicitno, sumnjati u formalnu suprotnost, koju je uspostavio Jehuda Halevi i preuzeo Paskal, između Boga Avrama, Isaka i Jakova na koga se poziva u vjeri bez fi lozofi je, s jedne strane, i boga fi lozofa, s druge, a to znači sumnjati da ta suprotnost predstavlja jednu alternativu.



Ideja beskonačnog

Tematizovanje Boga u religioznom iskustvu je već sakrilo ili promašilo bezmjernost dramskog zapleta (intrigue) koji raskida jedinstvo “ja mislim”[1].

U svojoj meditaciji o ideji Boga, Dekart je, sa neuporedivom strogošću, ocrtao izvanredan put jednog mišljenja koje ide do raskida sa onim “ja mislim”. Kada misli Boga takođe i kao bivstvovanje, on ga misli kao eminentno bivstvovanje ili kao bivstvujuće koje jeste na izvanredan način. Pred tim približavanjem između ideje Boga i ideje bivstvovanja treba se zaista zapitati da li se pridjev eminentan i prilog eminentno ne odnose na visinu neba iznad naših glava i tako ne prekoračuju ontologiju. Ma kako s tim stvar stajala, Dekart ovdje zadržava supstancijalistički jezik kada bezmjernost Boga interpretira kao superlativ egzistiranja. Ali, u tome ne leži, za nas, njegov neponovljiv doprinos. Nama ovdje nisu važni dokazi Božije egzistencije, nego raskidanje svijesti koje nije neko potiskivanje u nesvjesno, nego otrežnjenje ili buđenje koje prodrmava “dogmatski drijemež” koji počiva u dubini svake svijesti o objektu. Kao cogitatum jedne cogitatio koja ga, na prvi pogled sadrži, ideja Boga, kao ideja koja znači ne-sadržaj par excellence prekoračuje svaku moć shvatanja. Ne radi li se tu o samoj apsoluciji apsoluta? “Objektivna realnost” cogitatum-a čini da se rasprsne “formalna realnost” cogitatio. To je ono što, možda, preokreće – prije svakog doslovnog shvatanja – univerzalno važenje i izvorni karakter intencionalnosti. Mogli bismo reći: ideja Boga razdire mišljenje koje – kao uključivanje, sinopsija i sinteza – samo zatvara u prisutnost, o-sadašnjuje, svodi na prisutnost ili dopušta bivstvovati.

Malebranš (Malebranche) je ocijenio domašaj događaja: ne postoji ideja Boga ili Bog je svoja vlastita ideja. Mi se nalazimo izvan poretka u kome se od ideje prelazi na bivstvovanje. Ideja Boga – to je Bog u meni, ali Bog koji raskida svijest koja smjera (mni) ideje i koji se razlikuje od svakog sadržaja. Razlika koja sigurno nije neko izranjanje na svjetlo, kao da bi bilo moguće neko obuhvatanje, a niti je neko izmicanje od empirije svijesti, kao da bi se ikada ovdje moglo uspostaviti neko s-hvatanje. A ipak, ideja Boga – ili Boga u nama – kao da bi to ne-dati-se-sjediniti bila takođe jedna izuzetna relacija sa mnom, kao da je diferencija između Beskonačnog i onog što bi ga trebalo obuhvatiti i shvatiti jedna ne-indiferencija Beskonačnog prema tom nemogućem obuhvatanju, neindiferecija Beskonačnog za mišljenje: postavljanje Beskonačnog u mišljenje, ali mišljenje koje je sasvim drukčije od onoga koje se strukturiše kao shvatanje cogitatum-a jednom cogitatio. Postavljanje kao neuporediva pasivnost, neuporediva jer je nju nemoguće preuzeti (možda u toj pasivnosti – s one strane svake pasivnosti – treba ponovo spoznati buđenje). Ili, obrnuto, kao da bi negacija koja je uključena u Beskonačno naspram konačnog značila ne bilo kakvu negaciju koja pripada formalizmu negativnog suda, nego upravo ideju Beskonačnog, to jest Beskonačno u meni. Ili tačnije: kao da bi duševnost subjektivnosti odgovarala negaciji konačnog od strane Beskonačnog, kao da bi – bez namjere da se igramo riječima – ono bez (le in) Beskonačnog (Infini) značilo istovremeno ne (le non) i u (le dans)[2]

Aktualnost cogito-a se tako prekida na način ideje Beskonačnog kroz ono što se ne može obuhvatiti, što je nemišljeno, nego se trpi, prenoseći u drugo vrijeme svijesti ono što ga je u jednom prvom vremenu nosilo: nakon izvjesnosti cogito-a koje je samo sebi prisutno u drugoj Meditaciji, nakon “zaustavljanja” koje signalizuju posljednji redovi te Meditacije, treća meditacija najavljuje “da, na neki način, prije u meni imam pojam beskonačnog nego konačnog, to jest Boga nego sebe samog”. Ideja Beskonačnog, Beskonačno u meni, to može da bude samo pasivnost svijesti – da li je to još svijest? Tu se radi o jednoj pasivnosti koja se ne može podvesti pod receptivnost. Ova posljednja je ponovno pribiranje u prihvatanju, jedno aktivno preuzimanje pod primljenim udarcem. Razdiranje činodejstvovanja mišljenja u “ideji Boga” je pasivnost pasivnija od svake pasivnosti; kao pasivnost jedne traume u kojoj bi ideja Boga bila postavljena u nas. “Ideja u nas položena” – da li ta stilska fi gura odgovara subjektivnosti cogito-a? Odgovara li svijesti i njenom načinu da ima neki sadržaj, naime da se ona sastoji u tome da uvijek ostavi obilježja svoga zaposjedanja? Ne dobiva li svijest u svojoj sadašnjosti svoj izvor i svoje sadržaje svjesno iz same sebe? Može li jedna ideja biti postavljena u jedno mišljenje i odreći se slova sokratovskog plemstva, njegovog imanentnog rađanja u reminiscenciji, to jest svoga izvora u samoj sadašnjosti mišljenja koje je misli ili u ponovnom zadobivanju tog mišljenja kroz sjećanje? U ideji Beskonačnog se, dakle, izlaže jedna pasivnost pasivnija od svake pasivnosti sa sjedištem u svijesti: iznenađenje ili prijemčivost za ono što se ne može preuzeti, otvorenije od svake otvorenosti – buđenje – ali koje sugeriše pasivnost onog što je stvoreno[3]. Postavljanje u nas ideje koju ne možemo obuhvatiti preokreće tu samoprisutnost, što jeste svijest, provaljujući tako silom branu i kontrolu, izigravajući obavezu da prihvatimo i usvojimo sve ono što nastupa spolja. Tada nastupa jedna ideja koja znači jednim značenjem koje prethodi prisutnosti, svakoj prisutnosti, svakom izvoru u svijesti i tako biva ana-rhički dostupno u svom tragu; koja znači jednim značenjem smjesta starijem od svoga pokazivanja, ne iscrpljujući se u pokazivanju, ne izvlačeći svoj smisao iz manifestovanja, raskidajući tako sa koincidencijom bivstvovanja i pojavljiva nja u kojoj, za zapadnu fi lozofi ju, leži smisao ili umnost, raskidajući sinopsis; starija od mišljenja koje se može sjećati i koga predstavljanje zadržava u svojoj prisutnosti. Na šta može smjerati to značenje starije od pokazivanja? Ili tačnije: šta hoće reći starost jednog značenja? Može li ono, u pokazivanju, stupiti u jedno vrijeme drukčije od istorijske sadašnjosti koja već ukida prošlost i njenu dija-hroniju čineći je ponovo sadašnjom? Šta može da znači ta starost osim traumatizma buđenja? Kao da ideja Beskonačnog – Beskonačno u nama – budi jednu svijest koja nije dovoljno probuđena? Kao da bi ideja Beskonačnog bila zahtjev i značenje u onom smislu u kome, u zahtjevu, biva označen jedan nalog.

……

[1]Ta mogućnost da iščezne ili da izostane podjela istine u dva vremena – vremenu neposrednog i vremenu reflektovanog – zaslužuje pažljivije razmatranje i opreznost. Ona ne vodi nužno podređivanju ovoga onome ili onoga ovome. Istina kao dijahronija koja odbija sinhronizovanje sinteze je, možda, ono najvlastitije transcendencije.

[2]Skriveno rađanje negacije ne leži u subjektivnosti, nego u ideji Beskonačnog. Ili, ako se više voli, u subjektivnosti kao ideji Beskonačnog. U tom smislu je ideja beskonačnog, kako misli Dekart, jedna “istinosna ideja”, a ne samo ono što ja zamišljam “kroz negaciju onoga što je konačno”

[3]Pitajući se o “načinu na koji sam stekao tu ideju”, o smislu te receptivnosti, Dekart u trećoj Meditaciji kaže: “Jer nisam je primio putem čula i nikada se ona ne nudi meni protiv moga očekivanja kao što čine ideje čulnih stvari kada se te stvari pokazuju ili se čini da se pokazuju spoljašnjim organima mojih čula”. U idejama čulnih stvari iznenađenje iskustva se preuzima putem razuma koji iz čula izdvaja ono što je jasno i razgovijetno shvatljivo, što dopušta da se kaže da se čulne stvari “izgleda pokazuju spoljašnjim organima mojih čula”. Proces receptivnosti! “Ona – naime ideja beskonačnog, nastavlja Dekart – nije takođe puki proizvod ili fi kcija moga duha: jer nije u mojoj moći da joj nešto oduzmem ili dodam. Prema tome, više ne ostaje ništa da se kaže osim da je ona, kao i ideja mene samoga, rođena i proizvedena istovremeno sa mnom čim sam bio stvoren.”

Sa francuskog preveo: Spasoje Ćuzulan

Kraći odlomci iz eseja Bog i filozofija, objavljeno u: DIJALOG 3-4 (2010), Časopis za filozofiju i društvenu teoriju, Sarajevo
Filozofija
Marko Muić: Promišljanja i odgovori (4)
October 28, 2016
Filozofija
Marko Muić: Promišljanja i odgovori (3)
October 11, 2016
Filozofija
Martin Heidegger o samoći
October 06, 2016

Nazad na vrh Ići dole
EROTIC MAN

Master
Master

avatar

Muški
Poruka : 14773

Učlanjen : 17.03.2015


PočaljiNaslov: Re: Bog i filozofija    Pon 7 Nov - 20:43

Nema boga, a i filozofija se nešto ne isplati u zadnje vreme.  Cool
Nazad na vrh Ići dole
Black Wizard

Master
Master


Muški
Poruka : 30492

Učlanjen : 30.03.2011


PočaljiNaslov: Re: Bog i filozofija    Pon 7 Nov - 20:57

Filozofija zna da bude unosna. Pogotovu ako imaš ciljeve o kojima filozofiraš. U pravo vreme, na pravom mestu, prava osoba će saslušati to filozofsko gledište i nagrada može da usledi vrlo brzo samo na osnovu takvog govora. Uostalom, na sličan način sam ja došao do posla kojim se bavim. Za diplome me nisu ni pitali happy
Nazad na vrh Ići dole
EROTIC MAN

Master
Master

avatar

Muški
Poruka : 14773

Učlanjen : 17.03.2015


PočaljiNaslov: Re: Bog i filozofija    Pon 7 Nov - 21:10

Pretpostavljam da na razgovoru za posao nisi filozofirao o bogu, već si imao svoju viziju nekog životno važnog problema, pa si zato i dobio posao.  Laughing
Nazad na vrh Ići dole
Black Wizard

Master
Master


Muški
Poruka : 30492

Učlanjen : 30.03.2011


PočaljiNaslov: Re: Bog i filozofija    Uto 8 Nov - 11:11

Ja u boga ne verujem tako da nisam filozofirao o njemu. Ustvari, više je to bila etička poruka nego filozofsko stanovište happy
Nazad na vrh Ići dole
Sponsored content




PočaljiNaslov: Re: Bog i filozofija    

Nazad na vrh Ići dole
 
Bog i filozofija
Pogledaj prethodnu temu Pogledaj sledeću temu Nazad na vrh 
Similar topics
-
» Šta je filozofija?
» Filozofija - zanimljivosti
» Filozofija novca
» Filozofija
» Filozofija ljubavi
Strana 1 od 1

Dozvole ovog foruma:Ne možete odgovarati na teme u ovom forumu
Haoss Forum :: Nauka :: Filozofija-